Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΩ ΓΙΑΝΝΗ....

       Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως μπορούν και είναι τόσο μα τόσο αληθινές οι παροιμίες. Για παράδειγμα, η παροιμία "να σε κάψω Γιάννη, να σου αλείψω λάδι" ΄μπορεί να ταιριάζει σε  άπειρες προσωπικές μας στιγμές.
       Θα σας πω ένα μυστικό,που μπορεί και να μην είναι τόσο μυστικό, μα θα το πω. Έχω μια ακατανίκητη δίψα, μια ατελείωτη λαχτάρα που με κάνει να θέλω να τα ξέρω όλα. Θα μπορούσατε να υποθέσετε ότι είμαι μια κλασική κουτσομπόλα. Ναι, μου αρέσει πολύ να διαβάζω και να γνωρίζω ανθρώπους που ξεχωρίζουν με όποιον τρόπο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Με το πέρασμα του καιρού όμως μου γεννήθηκε μια απορία ή μάλλον πολλές. 
       Γιατί οι περισσότερες ιστορίες αφορούσαν ανθρώπους με αναπηρία; Γιατί όλοι οι τίτλοι των άρθρων είναι πανομοιότυποι του τύπου "απόδειξη ψυχής" ή "μεγαλείο ψυχής"ή "δύναμη ψυχής"; Γιατί όσοι σχολιάζουν τα άρθρα εύχονται να τους έχει καλά ο Θεός; Γιατί οι  άνθρωποι με αναπηρία που ζουν στο εξωτερικό φαίνονται να εργάζονται ενώ στην Ελλάδα περιμένουν με αγωνία το προνοιακό επίδομα για να ζήσουν;Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Αν λοιπόν το σκεφτούμε λογικά το συμπέρασμα είναι ότι μόνο οι ανάπηροι έχουν ψυχή και ότι για να έχουν μια καλή και αξιοπρεπή ζωή πρέπει να απευθύνονται στον Θεό.Ωραία ! Εμείς δεν ευθυνόμαστε για τίποτα.



          Μας αρκεί αυτή η εξήγηση. Δεν μας ενοχλούν δεν τους ενοχλούμε. Αν θέλουν μπορούν να έχουν όλα τα ψυχικά αποθέματα του πλανήτη. Εμείς δεν αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη. Για ποιον λόγο άλλωστε. Εμείς τους αναγκάσαμε να ψάξουν και να βρουν όλη την θέληση για ζωή; Μόνοι τους αποφάσισαν να ξεχωρίσουν.Κάτι όμως δε μου ταιριάζει.Αν είναι έτσι γιατί οι ενήλικες με αναπηρία εργάζονται σε άλλες χώρες;

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι δεν προετοιμαστήκαμε ποτέ.

         Η μεγαλύτερη δύναμη στην εποχή των γονιών μας η "Τηλεόραση" και ο φίλος της ο "Κινηματογράφος" δεν ενδιαφέρθηκαν  ποτέ. Φυσικά δε μιλάμε για το κουτί και το πανί μα για όσους δούλευαν πίσω από αυτά για αυτά και εμάς.

         Τους τελευταίους δυο μήνες έκανα μια σύντομη έρευνα ώστε να επιβεβαιώσω την προηγηθείσα υπόθεση. Αναζήτησα τις ελληνικές ταινίες στην χώρα μας από το 1950 έως το 2010.
 Από τις 2.314 ταινίες μόνο οι 74 είχαν κάποιον ήρωα με αναπηρία.
Σε αυτά τα 60 χρόνια δημιουργήθηκαν 74 ταινίες όπου κάποιος ήρωας με  αναπηρία ήταν μέρος της κοινωνίας. Μόλις το 3,1% των ταινιών.
Από τις 74 ταινίες :
 Οι 17 είχαν κάποιον ήρωα που βρέθηκε παράλυτος έπειτα από ατύχημα. 
Οι 26 αφορούσαν την τύφλωση ενός πρωταγωνιστή.
Μια ταινία (1951) είχε έναν ήρωα που γεννήθηκε χωρίς χέρια. 
Μια αφορούσε την σκλήρυνση κατά πλάκας.
 Σε 5 εμφανιζόταν η αλαλία από ποικίλες αιτίες. 
Οι 3 αφορούσαν την κώφωση. 
Σε 3 ταινίες βρέθηκαν ήρωες με νοητική ανεπάρκεια και σύνδρομο Down.
Μια ταινία αφορούσε τις μαθησιακές δυσκολίες και μια τους μαθητές με αυξημένο δείκτη νοημοσύνης. 
Δυο ταινίες παρουσίαζαν τον αυτισμό.
Ενώ οι υπόλοιπες περίπου 15 αφορούσαν ψυχικά νοσήματα.

         Στο σημείο αυτό οφείλω να αναφέρω ότι σε όλες τις ταινίες που αφορούν την τύφλωση οι ήρωες "βρίσκουν το φως τους".
Επίσης μόλις στην μια ταινία η ηρωίδα που μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο παραμένει παράλυτη και έχει μια τυπική ζωή, στις υπόλοιπες 16 όλες ξαναπερπατούν. 
Ενώ στην μια και μοναδική ταινία για το σύνδρομο Down οι γονείς του βρέφους το ταΐζουν μόνο με νερό για να μην ζήσει.

Τα συμπεράσματα δικά σας...
         Αλλά αν με ρωτάτε. ΝΑΙ ! Πιστεύω ότι η παροιμία "να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι" ταιριάζει απόλυτα. Για 60 ολόκληρα χρόνια η αναπηρία ήταν μια ασθένεια που έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Σήμερα αναρωτιόμαστε που βρίσκουν την ψυχική αντοχή και δύναμη.
Ίσως να αγνοούμε ότι αυτή η δύναμη υπάρχει μέσα στον καθένα μας. 
Απλά δεν χρειάστηκε πότε να την αναζητήσουμε. Άλλωστε δεν βρέθηκε κανείς να μας αναγκάσει


Αντωνίου Βιβή



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου