Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΩ ΓΙΑΝΝΗ....

       Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως μπορούν και είναι τόσο μα τόσο αληθινές οι παροιμίες. Για παράδειγμα, η παροιμία "να σε κάψω Γιάννη, να σου αλείψω λάδι" ΄μπορεί να ταιριάζει σε  άπειρες προσωπικές μας στιγμές.
       Θα σας πω ένα μυστικό,που μπορεί και να μην είναι τόσο μυστικό, μα θα το πω. Έχω μια ακατανίκητη δίψα, μια ατελείωτη λαχτάρα που με κάνει να θέλω να τα ξέρω όλα. Θα μπορούσατε να υποθέσετε ότι είμαι μια κλασική κουτσομπόλα. Ναι, μου αρέσει πολύ να διαβάζω και να γνωρίζω ανθρώπους που ξεχωρίζουν με όποιον τρόπο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Με το πέρασμα του καιρού όμως μου γεννήθηκε μια απορία ή μάλλον πολλές. 
       Γιατί οι περισσότερες ιστορίες αφορούσαν ανθρώπους με αναπηρία; Γιατί όλοι οι τίτλοι των άρθρων είναι πανομοιότυποι του τύπου "απόδειξη ψυχής" ή "μεγαλείο ψυχής"ή "δύναμη ψυχής"; Γιατί όσοι σχολιάζουν τα άρθρα εύχονται να τους έχει καλά ο Θεός; Γιατί οι  άνθρωποι με αναπηρία που ζουν στο εξωτερικό φαίνονται να εργάζονται ενώ στην Ελλάδα περιμένουν με αγωνία το προνοιακό επίδομα για να ζήσουν;Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Αν λοιπόν το σκεφτούμε λογικά το συμπέρασμα είναι ότι μόνο οι ανάπηροι έχουν ψυχή και ότι για να έχουν μια καλή και αξιοπρεπή ζωή πρέπει να απευθύνονται στον Θεό.Ωραία ! Εμείς δεν ευθυνόμαστε για τίποτα.



          Μας αρκεί αυτή η εξήγηση. Δεν μας ενοχλούν δεν τους ενοχλούμε. Αν θέλουν μπορούν να έχουν όλα τα ψυχικά αποθέματα του πλανήτη. Εμείς δεν αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη. Για ποιον λόγο άλλωστε. Εμείς τους αναγκάσαμε να ψάξουν και να βρουν όλη την θέληση για ζωή; Μόνοι τους αποφάσισαν να ξεχωρίσουν.Κάτι όμως δε μου ταιριάζει.Αν είναι έτσι γιατί οι ενήλικες με αναπηρία εργάζονται σε άλλες χώρες;

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι δεν προετοιμαστήκαμε ποτέ.

         Η μεγαλύτερη δύναμη στην εποχή των γονιών μας η "Τηλεόραση" και ο φίλος της ο "Κινηματογράφος" δεν ενδιαφέρθηκαν  ποτέ. Φυσικά δε μιλάμε για το κουτί και το πανί μα για όσους δούλευαν πίσω από αυτά για αυτά και εμάς.

         Τους τελευταίους δυο μήνες έκανα μια σύντομη έρευνα ώστε να επιβεβαιώσω την προηγηθείσα υπόθεση. Αναζήτησα τις ελληνικές ταινίες στην χώρα μας από το 1950 έως το 2010.
 Από τις 2.314 ταινίες μόνο οι 74 είχαν κάποιον ήρωα με αναπηρία.
Σε αυτά τα 60 χρόνια δημιουργήθηκαν 74 ταινίες όπου κάποιος ήρωας με  αναπηρία ήταν μέρος της κοινωνίας. Μόλις το 3,1% των ταινιών.
Από τις 74 ταινίες :
 Οι 17 είχαν κάποιον ήρωα που βρέθηκε παράλυτος έπειτα από ατύχημα. 
Οι 26 αφορούσαν την τύφλωση ενός πρωταγωνιστή.
Μια ταινία (1951) είχε έναν ήρωα που γεννήθηκε χωρίς χέρια. 
Μια αφορούσε την σκλήρυνση κατά πλάκας.
 Σε 5 εμφανιζόταν η αλαλία από ποικίλες αιτίες. 
Οι 3 αφορούσαν την κώφωση. 
Σε 3 ταινίες βρέθηκαν ήρωες με νοητική ανεπάρκεια και σύνδρομο Down.
Μια ταινία αφορούσε τις μαθησιακές δυσκολίες και μια τους μαθητές με αυξημένο δείκτη νοημοσύνης. 
Δυο ταινίες παρουσίαζαν τον αυτισμό.
Ενώ οι υπόλοιπες περίπου 15 αφορούσαν ψυχικά νοσήματα.

         Στο σημείο αυτό οφείλω να αναφέρω ότι σε όλες τις ταινίες που αφορούν την τύφλωση οι ήρωες "βρίσκουν το φως τους".
Επίσης μόλις στην μια ταινία η ηρωίδα που μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο παραμένει παράλυτη και έχει μια τυπική ζωή, στις υπόλοιπες 16 όλες ξαναπερπατούν. 
Ενώ στην μια και μοναδική ταινία για το σύνδρομο Down οι γονείς του βρέφους το ταΐζουν μόνο με νερό για να μην ζήσει.

Τα συμπεράσματα δικά σας...
         Αλλά αν με ρωτάτε. ΝΑΙ ! Πιστεύω ότι η παροιμία "να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι" ταιριάζει απόλυτα. Για 60 ολόκληρα χρόνια η αναπηρία ήταν μια ασθένεια που έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Σήμερα αναρωτιόμαστε που βρίσκουν την ψυχική αντοχή και δύναμη.
Ίσως να αγνοούμε ότι αυτή η δύναμη υπάρχει μέσα στον καθένα μας. 
Απλά δεν χρειάστηκε πότε να την αναζητήσουμε. Άλλωστε δεν βρέθηκε κανείς να μας αναγκάσει


Αντωνίου Βιβή



Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

ΑΣ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ, ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ


                  Θυμάστε τις παλιές τηλεοράσεις; Αυτά τα ογκώδη κουτιά  με τη στρογγυλεμένη οθόνη και τη βαριά βάση; Ασήκωτες παιδάκι μου !

                  Όταν λοιπόν η εικόνα στην οθόνη τρεμοέπαιζε, σηκωνόμασταν και την πλησιάζαμε για να δούμε τι φταίει. Αν έδειχνε δε αυτά τα ασπρόμαυρα μικρά σημαδάκια που χόρευαν, τρέχαμε γρήγορα γρήγορα κοντά της. Με μοναδικό σκοπό να την συνεφέρουμε. Την χτυπούσαμε από δεξιά, από αριστερά ή ακόμη και από πάνω περιμένοντας να επανέλθει στην κανονική της λειτουργία και αρκετές φορές το έκανε.
Με το ίδιο τρόπο φερόμαστε στα άτομα με αναπηρία άρα και στα άτομα με σύνδρομο Down.Τους έχουμε βάλει απέναντι και τους βαράμε για να επανέλθουν στην «κανονική» τους «λειτουργία».

               Ξέρετε ποια είναι η μεγάλη και βασική διαφορά ανάμεσα στην τηλεόραση και στα άτομα με σύνδρομο Down. Ναι, καλά διαβάσατε συγκρίνουμε ανθρώπους με μια συσκευή. Η βασική διαφορά λοιπόν είναι ότι στην τηλεόραση δώσαμε πολλές ευκαιρίες. Από CRT εξελίχθηκε ή καλύτερα την εξελίξαμε σε Plasma, LCD, ή Led. Από ένα ογκώδες κουτί, την σχεδιάσαμε επίπεδη. Τέλος, της επιτρέψαμε να εκπέμπει  ψηφιακά.

                Και τώρα, δεν αναρωτιέστε γιατί δεν έχουμε δώσει τις ίδιες ευκαιρίες στα άτομα με σύνδρομο Down να δοκιμάσουν και να εξελιχθούν; Γιατί δεν έχουν την ευκαιρία να γίνουν δημιουργικοί ενήλικες και επαγγελματίες;

                 Εμείς τους φανταστήκαμε σε διάφορες επαγγελματικές θέσεις. Δεν είμαστε σίγουροι  για το αν θα πετύχουν ή αν θα καταφέρουν να βρεθούν σε αυτές τις θέσεις, αλλά αδιαμφισβήτητα έχουν το δικαίωμα να προσπαθήσουν. Γιατί το μόνο που μπορεί να σταματήσει κάποιον, πρέπει να είναι ο εαυτός του.


Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε για τις ανάγκες της σχολικής, ηλεκτρονικής εφημερίδας του 9ου Δημοτικού Σχολείου Καστοριάς από την δημοσιογραφική ομάδα « Τα Χρυσά μολύβια».
\


























Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά όλους όσους βοήθησαν στην πραγματοποίηση της φωτογράφισης και ιδιαίτερα τη Δήμητρα, τον Γιάννη, τη Μαρία  τον Οδυσσέα και τον Γιώργο  που δέχτηκαν να φωτογραφηθούν.
Επίσης, θέλουμε να ευχαριστήσουμε: Τον Υποδιοικητή και το προσωπικό της πυροσβεστικής υπηρεσίας, τον κ. Εγγλέζο Μάνο ιδιοκτήτη της καφετέριας «Βόρεια», τον κ. Τσουρτσούλα Ευάγγελο ιδιοκτήτη του γυμναστηρίου «Underground Box», την κ. Σωτηρία Παπαδοπούλου ιδιοκτήτρια του ανθοπωλείου «Δημιουργίες», τον δικηγόρο κ. Κίτσο Ηρακλή, τον κ. Πατίδη Θεόδωρο ιδιοκτήτη του καταστήματος «Το τσαγκαράδικό», τον ταχυδρόμο της Χλόης Καστοριάς κ. Σταύρο Ευαγγελίδη, την κ. Χριστίνα Σαμαρά που μας εξασφάλισε τις στολές του καράτε, τον κ. Βασίλη Κωστάρα  ιδιοκτήτη του καταστήματος « Κρεοπωλείο Αφοί Κωστάρα», τον Διευθυντή και το προσωπικό του ΚΔΑΠ μεα του Αργούς Ορεστικού και τον κ. Ματσουλιάδη Περικλή ιδιοκτήτη του εστιατορίου «Υάκινθος».

Αντωνίου Βιβή


Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΖΩΕΣ

Ο τσαγκάρης που άλλαξε την ιστορία- γιατί έφτιαξε πρώτος προσθετικά μέλη


Πριν 150 χρόνια ένας τσαγκάρης, ο James Gillingham, συνάντησε τυχαία στο δρόμο έναν φίλο του που ήταν στρατιωτικός και είχε χάσει το χέρι του όταν το κανόνι που γέμιζε σε μια άσκηση, ανατινάχτηκε. Του πρότεινε λοιπόν να του φτιάξει δωρεάν ένα υποτυπώδες χέρι με τα υλικά που χρησιμοποιούσε για να φτιάχνει παπούτσια. Δέρμα, ψαρόκολλα, καρφιά. Το πρώτο προσθετικό μέλος, μόλις είχε γεννηθεί.
Από τότε ο Gillingham, άρχισε να κατασκευάζει προσθετικά μέλη, χέρια και πόδια, το οποία τα πωλούσε σε λογικές τιμές κυρίως σε εργάτες που πάθαιναν ατυχήματα, φυσικά τότε ήταν ανασφάλιστοι και φυσικά κανείς δεν ενδιαφερόταν για εκείνους. Μάλιστα σιγά σιγά και με τη βοήθεια γιατρών της εποχής ο τσαγκάρης, τελειοποιούσε τα προσθετικά μέλη που έφτιαχνε, σε σημείο η δουλειά του να γίνει αντικείμενο μελέτης και να δημοσιευτεί στο περιοδικό the Lancet.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο James ο τσαγκάρης, κατάφερε μέχρι το 1910 να αποκαταστήσει έστω και μερικώς την κινητικότητα σε περισσότερους από 15.000 ανθρώπους. Για να κατασκευάσει κάποιος τεχνητό μέλος, έπαιρνε τα μέτρα και χρειαζόταν μόνο 10 ημέρες μέχρι να είναι έτοιμο και να το φορέσει ο άνθρωπος που το είχε ανάγκη.
Ο James Gillingham, πέθανε το 1924, την επιχείρηση του την ανέλαβε ο γιος του και μετά τα εγγόνια του. Το 1960 η εταιρία πτώχευσε και έκλεισε. Οι «καλύτεροι» πελάτες ήταν στρατιώτες (και από τους 2 παγκόσμιους πολέμους) αλλά και εργάτες που τραυματίζονταν εν ώρα εργασίας.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΚΩΦΟ ΑΤΟΜΟ

Είμαι ένα κωφό άτομο.
Ξυπνάω κάθε μέρα, με ένα ξυπνητήρι δόνησης ή ένα φωτεινό σηματοδότη, το οποίο μερικές φορές γίνεται ανυπόφορο. Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Βλέπω τηλεόραση, όχι με τον ήχο αλλά χρησιμοποιώ υπότιτλους ή παρακολουθώ διερμηνέα. Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Σε μετακινήσεις μου ή μεσημεριανό διάλειμμα, μόνος με τους φίλους μου, στο Facebook, τηλεφωνικά, facetime... Το κινητό μου είναι η σωτηρία μου. Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Δεν ακούω τον ήχο του ανέμου, των πουλιών, της βροχής, ή της μελωδίας, αλλά αυτό που δεν μπορούν να εκτιμήσουν τα αυτιά μου, τα μάτια μου το βλέπουν. Είναι το πιο πολύτιμο προσωπικό μου στοιχείο. Είναι το παράθυρο της ψυχής μου. Και τα χέρια μου είναι η γέφυρα που με συνδέει με τον κόσμο, τα χρησιμοποιώ για να μιλάω, να γράφω, να με καταλαβαίνουν και να εκφράζω τις σκέψεις μου, οι οποίες δεν είναι τόσο διαφορετικές από τις δικές σου. Είμαστε το ίδιο, απλά δεν μετανιώνω που δεν μπορούσα να ακούω και να μιλήσω σαν εσένα... Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Δεν μιλάω σαν εσένα, αλλά δεν είμαι χαζός. Μπορώ να κάνω λάθος, ένα λάθος είναι ανθρώπινο, αλλά αν κάνω λάθος γιατί δεν το πήρα, και αν δεν το πήρα είναι γιατί δεν κάναμε καμία προσπάθεια να μου εξηγήσεις ή επειδή μου το εξήγησες άσχημα, όμως αυτό δεν με κάνει ανόητο. Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Μπορώ να μιλήσω. Κάποιοι μπορούν να με καταλάβουν. Άλλοι... όχι. Μερικές φορές είναι δύσκολο να με καταλάβεις, με τον ίδιο τρόπο που δεν καταλαβαίνεις τους κινέζους. Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Εννοώ, με τον τρόπο μου, εννοώ, με τον δικό μου τρόπο. Αλλά κάνω τα ίδια πράγματα που κάνεις: Μελέτη, δουλειά, ταξίδια, οδήγηση,παιχνίδια, σπορ, να παντρευτεί και να γίνει γονιός ή επιστήμονας... στην πραγματικότητα, έχω μια ζωή, και την τρέχω σαν εσένα! Ναι, είμαι ένα κωφό άτομο.
Είμαι τόσο κωφός όσο μπορείς να φανταστείς, και είμαι πολύ περήφανος που είμαι κωφός.